Brösig Prahlen

Vorführ-Effekt - dat Woord hebben al mien Kinner lehrt, veel to oft lückt di jüst dat nich, wat du een anner wiesen wullt. Un hest dat doch so fein öövt.Nu weer dat aver uk binah to brösig prahlt, as ik sä, ik wurr nu Dichten lehren un se ut'n Kopp opseggen. Een heff ik erst schafft un keem denn doch in de Tiss, as ik dat hüüt an de Kökendisch vördeklameeren wull. Aver ik segg dat natürlig uk, dat ik dor uk biblieven do, dat erste heff ik al mol vör Johr un Dag utprobeert, denn ik funn dat - un weer hen un weg - in Max Faust sien Dagebook, Dies alles gibt es also, dat hett mi domols gewaltig anröhrt. Erst dor heff ik dat mitkregen, wat för een Kraft dat "Stark-Düütsch" vun de Barock-Dichters in sik hett. Schull een dat nu överdrägen? Ik heff dat eenfach mol versöcht. Nähm dat man as Inladung, dat Original antokieken. Gryphius warrt mi dat nasehen, aver ik mußt denn uk hier een Stück wieter langs un dor een Stück torüch, läsen warrt dat hier so un so sach knapp mol een Minsch. Wo ik mi noch mehr an freuen do as an dat Nadichten hier - un dor gifft dat nu mol "brösig Prahlen"-, mien lütte Book mit Pellwormer Dichten is trecht. Dat schall nu mit de Copyshop "Verlag" ruutbröcht warrn. Dat is nu na binah teihn Johr Pause mien veerte Dichten-Heft un dat hett mi mol so richtig Spaaß maakt un schall mien Dankeschöön an Pellworm ween, wo ik mol de Moot harr un gahn na den Dokter un fragen em, wodennig ik ut mien ewig Kalamitäten ruutkamen kunn. Mol sehen, wat dat lückt.


Du sühst, wohen du kiekst, nix as een brösig Prahlen.
Wat hier jüst een opbuut, ritt een anner morgen weg.
Wo hüüt een Stadt noch steiht, sik een Wisch bald röver leggt,
dor warrt Scheper sien Jung de Deerten rünnerhalen.

Wat nu noch so fein bleuht, pedd een mit Stevelsahlen;
wat nu ganz stolt sik tiert, den wiest Jan Dood den Weg.
Dor's nix, wat ewig höllt, keen Stahl, keen Steen, keen Recht.
Noch freust di an dien Lück, man 't Öller töövt mit Qualen.

Wat grootorig mol dä, is an't Enn man blots een Droom.
Wat schull de lichte Minsch gegen de Tiet ehr Spöken doon?
Hool op, wat schull dat ween, wat wi so herrlig finnen

is nix un wedder nix, een Schadden, Dreck un Smeer,
an de Stratenkant 'n Bloom, kennt doch keen eener we'r.
Op dat wat ewig höllt, mag keen Minsch sik besinnen.

V. I. na A.G.

Dat dor Book

Ruut ut de Kantüffel, rin in de Kantüffel - ohn groot Bimbamboria maak ik nu dissen Dichten-Blog op; sodennig profiteer ik vun dat Wulken-Archiv, wat se uns nu beeden, denn dat weer uk in mien anner Blog een grote Vördeel; allens weer dor, so as ik dat op mien Schrievdisch un narrens sunst so henkriegen wurr. So kummt een to't anner un blifft mi ünner de Ogen. Heff mi denn natürlig we'r een Grund geven, dat Schlepptop we'r ruuttohalen un dat Bookstavenklaveer to quälen. Greep mi güstern dat dicke grote Book, wat se utmustert hebben un versöcht mi an't Överdrägen vun de ganz olen Dichten. Heff ik al mol maakt. Een Kolleeg wull man nu unbedingt uk de Originalen dorbi hebben, as ik em dorvun vertellt. Man dat wull ik nich, denn "mien" Na-Dichten weer nu al so wiet weg, dor kunn een sik fragen, wat dat noch een Sinn maakt, dat Vörbild groot ruuttostellen. Dor warr ik mi noch een poor Gedanken över maken.

Dat dor Book
so dick
un groot
heff ik ut
den Müllammer
klöövt.
Hett dor
op mi
töövt.
Wurr nich mehr bruukt
stunn in een School
to lang in't Regaal
mit Dichten vun
Anno Dunnemaal.
Echtermayer un
Benno vun de Wisch
Dichten, Dichten
all op Düütsch.
Bruukt keen Minsch
bruukt keen Kind.
Wat schull een
hüüt noch finnen
op Wather sien Wisch
ünner jüm ehr Linnen?
Gott een faste Burg
dat is de Hohn
schöllt se na de Kark hengahn.
Gluckenbimmelbammelriemel
Nachtigall un Rosenswiemel.
Chott de oole Maand
an'n Häven
süht een dor de Seel langs fleegen?
Na'n Brunnen?
Nix in funnen.
Wo Eeken stunnen
geeng een sogor dat "ik" verloren
de anner kunn sien Leev nich wohren
un Paul dor schall
sien swarte Melk
supen
so lang un so veel
as he will.

Smiet dat Book weg
denn is't still.

V.I.