Een wunnerbor Placken

Een poor Reegen Wöer - dat schull ik villicht to mien Dichten seggen, denn dat Noteeren geiht so gau, dat dor egentlig keen lang Överklleggen is, wo dat een un anner Woord nu na disse oder na de anner Reeg henhöört.
Villicht noch dat Woord, wo dat weer, in Sielbek, jüst gegenöver vun dat Huus an'n See, wo ik nu bald we'r wegfohrt bün.


Dat is een wunnerboor
Placken för mi, wo ik
hier sitten do an'n See.
dat Boot laat ik fein
liggen, umdreiht un
Baven na baben
de Bank achter'n
Brommelbusch
sogor 'n bet Land
een twee-Personen-Strand
de Wagens vun de
Straat de laat
ik susen un nfohren
kieh vun Osten
na West, wo du
de Wind hier baben
licht geegen di hest
man dat beten dat
hool ik lich ut
de is mi vun
de Nordsee ganz
anners vertruut
un de lütt Wellen
spälen hüüt mol so'n beten
Binnenmeer, ganz kort
sünd se, slagen een um
een hier an de Kant
wo ik
mi noch fastholen do
an dit lütt Book
un schriev dat
disse Seebedriev
vun Wellen, Wind
Wulken un
een ganz lütt bet
Sünn
mi uk denn
as Erinnern blifft
wenn dat Boot
hier al lang wedder
op de stille See
mit sien
Fischer in den
Morgen drifft.

Mark, ik fohr op't Rad

So richtig plägen kann ik mien lütt Blog jüst nich, ümmer mol kann ik för een poor Minuten an een vun de twee Cumputers in dat Huus an'n See, wo ik veel höör, veel lehr un veel an't Nadenken bün. Geiht nich mehr bargdal, aver uk nich ümmer bargop.
Dorum weer mi hüüt morgen na disse Riemelie, de ik denn glieks in mien MP3-Opnahm-Apparaat insungen heff mit liese Stimm. Freu mi al op de Tiet, wenn ik we'r luut singen dörv. Sungen hebben wi mit een lütt Chor un een fründlig un gedüllig Minsch mit Gitarr. Een hett sik to'n Sluß noch wünscht:"Junge komm bald wieder" un wi hebben dat Leed sungen mjit Punkt un Kumma.  Freddy harr ja nu uk Burdsdag undat weer ja mehr as een Grund. Blots hierhen mag ik nich mehr torüch, blots wenn Du singen deist, wat Mudder schrifft, wo de Jung nu blifft, denn is dat so wat vun falsch, dat is över de Maten. Worum dat so is, dor will ik lever vun swiegen


Mark, ik fohr op't Rad
bün sinnig ünnerwegens
hier in de ool Spoor
vun siet so vele Johr
vun mien ool Leven.

Mark ik kaam nich vöran
versöök mi frie to pedden
hier in de dor Spoor
vun nu al so vele Johr
vun mien ole Leven.

Mark ik much so geern
woanners hen mi wennen
ruut hier ut de Spoor
un al so vele Johr
in mien ole Leven.

Mark, ik kaam nich ruut
uk wenn Lüüd mi seggen
döcht nich de ole Spoor
an all de velen Johr
vun mine ole Leven

Mark, ik riet an't Rad
as geeng dat um mien Leven
fall trüch in de Spoor
vun all de velen Johr
vun mien ole Leven.

Mark, de Arms wurrn flau
vun't gegenan to lenken
vun de ole Spoor
de ik al so veel Johr
fohr in mien ool Leven.

Mark, ik kiek nich mehr
na vörn, heff mi in geven
bliev in de dore Spoor
vun all de nableven Johr
de Rest vun mien bet Leven.

T.u.M.V.I.

Dicht bi't Meer

Överall un allens op mal, dat heff ik al ümmer geern vörhatt un lang nich dat trechtkregen, wat ik vör Ogen harr.
Vun Gryphius heff ik na la dree Gedichten utwendig lehrt, bliev noch hier un dor haken, wat uk an de Sonett.ABBA liggt. Was sind wir Menschen doch ein Wohnahus grimmer Schmerzen.
Man mit dat Översetten, dor bün ik noch to ungedüllig vör, wenn ik höör, wo land de Profis doran sitten an een Veerzeile een ganzen Dag, dor wurr ik ja verrückt warrn, aver dat is uk to lichtfardig, wenn  een mit de Wöer so rumkleit un se utgeten deit, as ik dat nu mol geern do. Heff wat in de Maak, man dat is egentlig to groot för mien lütte Riemelkunst. Dorum stell ik een lütte Poesie vun vör't Opstahn rin. Schall dor nu uk bald henfohren un kann mi denn ja ankiekjen, wat dat so henhauen deit.

Dicht bi't Meer
wiet weg vun'n Häven
ünnern Wind
achtern Diek
uk pickig Eer
mank Lüüd ehr Leven
vun de "Weetst du noch"-Snack
na de Standard-Spraak
ut Unkel Jehann sien lütt Laden
na't Gewerbegebiet
in'n Nu över de Damm
un torüch
wo över'n Karkhoff
de  Heimatsteern lücht.

T.V.I.

Brösig Prahlen

Vorführ-Effekt - dat Woord hebben al mien Kinner lehrt, veel to oft lückt di jüst dat nich, wat du een anner wiesen wullt. Un hest dat doch so fein öövt.Nu weer dat aver uk binah to brösig prahlt, as ik sä, ik wurr nu Dichten lehren un se ut'n Kopp opseggen. Een heff ik erst schafft un keem denn doch in de Tiss, as ik dat hüüt an de Kökendisch vördeklameeren wull. Aver ik segg dat natürlig uk, dat ik dor uk biblieven do, dat erste heff ik al mol vör Johr un Dag utprobeert, denn ik funn dat - un weer hen un weg - in Max Faust sien Dagebook, Dies alles gibt es also, dat hett mi domols gewaltig anröhrt. Erst dor heff ik dat mitkregen, wat för een Kraft dat "Stark-Düütsch" vun de Barock-Dichters in sik hett. Schull een dat nu överdrägen? Ik heff dat eenfach mol versöcht. Nähm dat man as Inladung, dat Original antokieken. Gryphius warrt mi dat nasehen, aver ik mußt denn uk hier een Stück wieter langs un dor een Stück torüch, läsen warrt dat hier so un so sach knapp mol een Minsch. Wo ik mi noch mehr an freuen do as an dat Nadichten hier - un dor gifft dat nu mol "brösig Prahlen"-, mien lütte Book mit Pellwormer Dichten is trecht. Dat schall nu mit de Copyshop "Verlag" ruutbröcht warrn. Dat is nu na binah teihn Johr Pause mien veerte Dichten-Heft un dat hett mi mol so richtig Spaaß maakt un schall mien Dankeschöön an Pellworm ween, wo ik mol de Moot harr un gahn na den Dokter un fragen em, wodennig ik ut mien ewig Kalamitäten ruutkamen kunn. Mol sehen, wat dat lückt.


Du sühst, wohen du kiekst, nix as een brösig Prahlen.
Wat hier jüst een opbuut, ritt een anner morgen weg.
Wo hüüt een Stadt noch steiht, sik een Wisch bald röver leggt,
dor warrt Scheper sien Jung de Deerten rünnerhalen.

Wat nu noch so fein bleuht, pedd een mit Stevelsahlen;
wat nu ganz stolt sik tiert, den wiest Jan Dood den Weg.
Dor's nix, wat ewig höllt, keen Stahl, keen Steen, keen Recht.
Noch freust di an dien Lück, man 't Öller töövt mit Qualen.

Wat grootorig mol dä, is an't Enn man blots een Droom.
Wat schull de lichte Minsch gegen de Tiet ehr Spöken doon?
Hool op, wat schull dat ween, wat wi so herrlig finnen

is nix un wedder nix, een Schadden, Dreck un Smeer,
an de Stratenkant 'n Bloom, kennt doch keen eener we'r.
Op dat wat ewig höllt, mag keen Minsch sik besinnen.

V. I. na A.G.

Dat dor Book

Ruut ut de Kantüffel, rin in de Kantüffel - ohn groot Bimbamboria maak ik nu dissen Dichten-Blog op; sodennig profiteer ik vun dat Wulken-Archiv, wat se uns nu beeden, denn dat weer uk in mien anner Blog een grote Vördeel; allens weer dor, so as ik dat op mien Schrievdisch un narrens sunst so henkriegen wurr. So kummt een to't anner un blifft mi ünner de Ogen. Heff mi denn natürlig we'r een Grund geven, dat Schlepptop we'r ruuttohalen un dat Bookstavenklaveer to quälen. Greep mi güstern dat dicke grote Book, wat se utmustert hebben un versöcht mi an't Överdrägen vun de ganz olen Dichten. Heff ik al mol maakt. Een Kolleeg wull man nu unbedingt uk de Originalen dorbi hebben, as ik em dorvun vertellt. Man dat wull ik nich, denn "mien" Na-Dichten weer nu al so wiet weg, dor kunn een sik fragen, wat dat noch een Sinn maakt, dat Vörbild groot ruuttostellen. Dor warr ik mi noch een poor Gedanken över maken.

Dat dor Book
so dick
un groot
heff ik ut
den Müllammer
klöövt.
Hett dor
op mi
töövt.
Wurr nich mehr bruukt
stunn in een School
to lang in't Regaal
mit Dichten vun
Anno Dunnemaal.
Echtermayer un
Benno vun de Wisch
Dichten, Dichten
all op Düütsch.
Bruukt keen Minsch
bruukt keen Kind.
Wat schull een
hüüt noch finnen
op Wather sien Wisch
ünner jüm ehr Linnen?
Gott een faste Burg
dat is de Hohn
schöllt se na de Kark hengahn.
Gluckenbimmelbammelriemel
Nachtigall un Rosenswiemel.
Chott de oole Maand
an'n Häven
süht een dor de Seel langs fleegen?
Na'n Brunnen?
Nix in funnen.
Wo Eeken stunnen
geeng een sogor dat "ik" verloren
de anner kunn sien Leev nich wohren
un Paul dor schall
sien swarte Melk
supen
so lang un so veel
as he will.

Smiet dat Book weg
denn is't still.

V.I.