Mark, ik fohr op't Rad

So richtig plägen kann ik mien lütt Blog jüst nich, ümmer mol kann ik för een poor Minuten an een vun de twee Cumputers in dat Huus an'n See, wo ik veel höör, veel lehr un veel an't Nadenken bün. Geiht nich mehr bargdal, aver uk nich ümmer bargop.
Dorum weer mi hüüt morgen na disse Riemelie, de ik denn glieks in mien MP3-Opnahm-Apparaat insungen heff mit liese Stimm. Freu mi al op de Tiet, wenn ik we'r luut singen dörv. Sungen hebben wi mit een lütt Chor un een fründlig un gedüllig Minsch mit Gitarr. Een hett sik to'n Sluß noch wünscht:"Junge komm bald wieder" un wi hebben dat Leed sungen mjit Punkt un Kumma.  Freddy harr ja nu uk Burdsdag undat weer ja mehr as een Grund. Blots hierhen mag ik nich mehr torüch, blots wenn Du singen deist, wat Mudder schrifft, wo de Jung nu blifft, denn is dat so wat vun falsch, dat is över de Maten. Worum dat so is, dor will ik lever vun swiegen


Mark, ik fohr op't Rad
bün sinnig ünnerwegens
hier in de ool Spoor
vun siet so vele Johr
vun mien ool Leven.

Mark ik kaam nich vöran
versöök mi frie to pedden
hier in de dor Spoor
vun nu al so vele Johr
vun mien ole Leven.

Mark ik much so geern
woanners hen mi wennen
ruut hier ut de Spoor
un al so vele Johr
in mien ole Leven.

Mark, ik kaam nich ruut
uk wenn Lüüd mi seggen
döcht nich de ole Spoor
an all de velen Johr
vun mine ole Leven

Mark, ik riet an't Rad
as geeng dat um mien Leven
fall trüch in de Spoor
vun all de velen Johr
vun mien ole Leven.

Mark, de Arms wurrn flau
vun't gegenan to lenken
vun de ole Spoor
de ik al so veel Johr
fohr in mien ool Leven.

Mark, ik kiek nich mehr
na vörn, heff mi in geven
bliev in de dore Spoor
vun all de nableven Johr
de Rest vun mien bet Leven.

T.u.M.V.I.

Dicht bi't Meer

Överall un allens op mal, dat heff ik al ümmer geern vörhatt un lang nich dat trechtkregen, wat ik vör Ogen harr.
Vun Gryphius heff ik na la dree Gedichten utwendig lehrt, bliev noch hier un dor haken, wat uk an de Sonett.ABBA liggt. Was sind wir Menschen doch ein Wohnahus grimmer Schmerzen.
Man mit dat Översetten, dor bün ik noch to ungedüllig vör, wenn ik höör, wo land de Profis doran sitten an een Veerzeile een ganzen Dag, dor wurr ik ja verrückt warrn, aver dat is uk to lichtfardig, wenn  een mit de Wöer so rumkleit un se utgeten deit, as ik dat nu mol geern do. Heff wat in de Maak, man dat is egentlig to groot för mien lütte Riemelkunst. Dorum stell ik een lütte Poesie vun vör't Opstahn rin. Schall dor nu uk bald henfohren un kann mi denn ja ankiekjen, wat dat so henhauen deit.

Dicht bi't Meer
wiet weg vun'n Häven
ünnern Wind
achtern Diek
uk pickig Eer
mank Lüüd ehr Leven
vun de "Weetst du noch"-Snack
na de Standard-Spraak
ut Unkel Jehann sien lütt Laden
na't Gewerbegebiet
in'n Nu över de Damm
un torüch
wo över'n Karkhoff
de  Heimatsteern lücht.

T.V.I.