Dat dor Book

Ruut ut de Kantüffel, rin in de Kantüffel - ohn groot Bimbamboria maak ik nu dissen Dichten-Blog op; sodennig profiteer ik vun dat Wulken-Archiv, wat se uns nu beeden, denn dat weer uk in mien anner Blog een grote Vördeel; allens weer dor, so as ik dat op mien Schrievdisch un narrens sunst so henkriegen wurr. So kummt een to't anner un blifft mi ünner de Ogen. Heff mi denn natürlig we'r een Grund geven, dat Schlepptop we'r ruuttohalen un dat Bookstavenklaveer to quälen. Greep mi güstern dat dicke grote Book, wat se utmustert hebben un versöcht mi an't Överdrägen vun de ganz olen Dichten. Heff ik al mol maakt. Een Kolleeg wull man nu unbedingt uk de Originalen dorbi hebben, as ik em dorvun vertellt. Man dat wull ik nich, denn "mien" Na-Dichten weer nu al so wiet weg, dor kunn een sik fragen, wat dat noch een Sinn maakt, dat Vörbild groot ruuttostellen. Dor warr ik mi noch een poor Gedanken över maken.

Dat dor Book
so dick
un groot
heff ik ut
den Müllammer
klöövt.
Hett dor
op mi
töövt.
Wurr nich mehr bruukt
stunn in een School
to lang in't Regaal
mit Dichten vun
Anno Dunnemaal.
Echtermayer un
Benno vun de Wisch
Dichten, Dichten
all op Düütsch.
Bruukt keen Minsch
bruukt keen Kind.
Wat schull een
hüüt noch finnen
op Wather sien Wisch
ünner jüm ehr Linnen?
Gott een faste Burg
dat is de Hohn
schöllt se na de Kark hengahn.
Gluckenbimmelbammelriemel
Nachtigall un Rosenswiemel.
Chott de oole Maand
an'n Häven
süht een dor de Seel langs fleegen?
Na'n Brunnen?
Nix in funnen.
Wo Eeken stunnen
geeng een sogor dat "ik" verloren
de anner kunn sien Leev nich wohren
un Paul dor schall
sien swarte Melk
supen
so lang un so veel
as he will.

Smiet dat Book weg
denn is't still.

V.I.