Knapp een Stünn

Leet ik ja veel to lang hier still liggen, de tweete Blog, de ik mi inricht heff, aver nu keem mi dat an, disse Reegen, dor warrt keen Leed vun maakt, de kaamen eenfach so op't Digital-Papeer. Is een Erinnern an verleden Dinsdag, dor seeten wi in de lütt Kark vun Krummess, de anmaalt is as sach mol in een ole Tiet, wo sik ümmer mehr Minschen infunnen, denn dor stunn vörn de Sarg vun een Kolleeg, de uns fründlig un nadenkern vun een grote Bild ankeek. So hebben wi em kennt un so muchen wi uns em wohren; töövten nu sodennig, bit de Klocken keemen to lüden, de letzten na de Kark rinfunnen, de Döör dichtmaakt wurr un de Orgel na't Lüden dat Leit övernähm. So seeten wi dor nu still, keeneen, de wat sä un so weer dat een ganz besunner Moment, wo wi nich för uns alleen, man all tohopen bi to swiegen weern. Jüst för een as ik, de sunst mehr as de halve Dag alleen is to bi to swiegen, een besunner Beläven. Hett villicht uk hulpen, wat ik de dor Stünn guud dörstahn heff, binah to licht, man uk de Pastersch wull vun de Truer nich veel weeten. Se stellt uns de Minsch noch eenmol vör, nich, wat wi mit em verloren, sunnern wat wi an em harrn.


Knapp een Stünn lang swiegen
mang hunnert anner Lüüd.
Gedanken smiedig glieden
mit ehr dör unse Tiet.

Knapp een Stünn lang mit sik eenig
un anner, de hier truern
um een Minsch, de wi, dat he nu geeng
jüst as uns sülvst beduern.

Knapp een Stünn vun unse Leven
un begriepen wat't bedüüd
wat jede Stünn uns wert is
alleen, mit anner Lüüd.

T.V.I.